Cara Buono

بونو که در برانکس، نیویورک به دنیا آمد، در یک خانواده یقه آبی بزرگ شد و در سنین پایین تصمیم گرفت که بازیگری را به جاه طلبی زندگی خود تبدیل کند. در 11 سالگی، او ارتباط خود را با اخلاق کاری خانواده‌اش با پاسخ دادن به آگهی فراخوان بازیگری برای فیلم «Spookhouse» به کارگردانی هاروی فیرستین و دریافت نقش، بدون هیچ کمکی از سوی خانواده‌اش یا سایر بزرگسالان نشان داد. بونو در نوجوانی و اوایل بیست سالگی خود نقش‌های اصلی را در تلویزیون و صحنه نیویورک آغاز کرد و به عنوان قربانی جوان سوءاستفاده جنسی در فیلم ابی، عشق من (1991) (CBS، 1991)، که به عنوان بخشی از برنامه ویژه تعطیلات مدرسه CBS (1984) پخش شد، نامزد امی روزانه شد. او به زودی برای ایفای نقش های فرعی در Waterland اثر استیون جیلنهال (1992) با جرمی آیرونز و ایتان هاوک فارغ التحصیل شد. به عنوان یک مهاجر غیرقانونی در راه کابوی (1994)، با وودی هارلسون و کیفر ساترلند. و در کمدی مستقل بسیار دوست داشتنی نوآ بامباخ، لگد زدن و جیغ زدن (1995)، که او را با همبازی اش در «ابی، عشق من»، جاش همیلتون، دوباره متحد کرد. بونو در حالی که حرفه بازیگری خود را پرورش می داد، در سال 1995 از دانشگاه کلمبیا با یک رشته دو رشته در زبان انگلیسی و علوم سیاسی فارغ التحصیل شد که تنها در سه سال به دست آورد.

پس از فارغ التحصیلی، بونو تا حد زیادی روی نقش های شخصیتی در فیلم های مستقل و تلویزیون تمرکز کرد. او همسر و معتمد نگهبان زندان رابرت شان لئونارد بود که قبل از ایفای نقش یک خواننده اپرا حادثه‌خیز عاشق مرد جوانی (گیبسون فریزر) با فیلم «قاتل: ژورنال قتل» (1995) برای جنایتکار هیولایی دهه 1930 کارل پانزرام (جیمز وودز) کار می‌کرد. (1999). او به زودی آثار پشت دوربین را به رزومه در حال گسترش خود اضافه کرد، از جمله نویسنده/کارگردان در فیلم کوتاه، چمدان (1997)، با لیو شرایبر و مینی درایور، و به عنوان یکی از تهیه کنندگان و ستاره کمدی، Two Ninas (1999) در مورد یک جفت زن نامشخص (بونو و آمان) بسیار نامشخص بود. او به نوشتن و نوشتن “When the Cat’s Away” (1999) با برد اندرسون ادامه می دهد و اقتباسی از اولین رمان F. Scott Fitzgerald، “This Side of Paradise” نوشت.

تیتراژ فیلم های بونو در آغاز هزاره جدید مبهم تر شد – خانه هنری و محافل جشنواره فیلم شاهد درام لزبین، پاپ کورن چاتنی (1999)، خریداران توجه (2000)، تصادفات شاد (2000) با ماریسا تومی و وینسنت دی اونوفریو بودند. او به زودی برای قرار گرفتن در معرض گسترده تر به تلویزیون روی آورد و آن را از طریق نقش های فرعی در سریال های پرمخاطب مانند سومین دیده بان (1999) و سوپرانوها (1999) به دست آورد. در سال 2007، او در نقش کلانتر آنا ترنر، که در مورد مرگ سلف او (کریس برونو) تحقیق می کرد، به گروه بازیگران محبوب، منطقه مرده (2002) (ایالات متحده آمریکا، 2002-2007) پیوست.

در این دوره، بونو در فیلم‌هایی مانند هالک آنگ لی (2003)، با بازی مادر دیوید بنر، که توسط خشم ژنتیکی او کشته شد، و لیگ آبجو (2006)، و علاقه‌مندی عاشقانه آرتی لانگ، حرفه خود را حفظ کرد. در سال 2010، او به عنوان مادر مطلقه کودی اسمیت-مک فی در فیلم Let Me In (2010) ظاهر شد، بازسازی آمریکایی فیلم خون آشام سوئدی، Let the Right One (2008) که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در همان سال، او پربازدیدترین نقشی که تا به امروز دیده شده بود را در فیلم Mad Men (2007) با بازی دکتر فی میلر دریافت کرد. بونو برای تلاش‌هایش در سال 2011 نامزد جایزه امی برای بازیگر مهمان برجسته در یک سریال درام شد.